"بنگر که چگونه جان شتر می شود و شتر شیر و شیر کودک"   

این جمله نیچه را خیلی دوست دارم. جان که شتر می شود و بار فضائل را به دوش می کشد. شتری باربر مطیع و مفید و شیر که شتر را می درد و غران بیرون می آید و سپس کودک می شود...

کودک در این جمله کیست؟ قطعا منظور انسان خردسال نیست. کودک این جمله، سفر درازی را طی کرده است. سفری از معصومیت و نا آگاهی و خامی و فریب خوردگی تا تجربه گناه و هبوط و ارزشگذاری و بار رنج ارزشهای سنگین را به دوش کشیدن، خوب بودن و مدافع اخلاق و ارزشها بودن، سپس طغیان و شورش و خشم و تخریب و پس از همه اینها معصومانه گریستن و به دامان مادر پناه بردن. به بهشت جاودان. کودکی آگاهانه همان بهشت جاودان نهایی ست که به پاس این سفر جانفرسا به انسان پیش کش می شود. بهشتی که اینبار جاودانی و غیر قابل تهدید است....

وقتی که پیش توام

تپش زندگی را در دستانم احساس می کنم

ای که زندگی با نگاه تو جاریست

دمی در کنارم باش

دمی در کنارم باش و ببین

که لحظه هایم با تو آبی است

دمی در کنارم باش و ببین

که لحظات هم در مقابلم کم می آورند

ای که نفست الهام بخش عشق است

دوستت دارم،

دوستت دارم،

دوستت دارم

* این شعرو یکی از خوانندگان جوان وبلاگ برام گذاشته و نظر خواسته. به نظرم حس لطیفی توی شعر هست و جون میده که اون آقا این شعرو به آفرودیتش تقدیم کنه. نظر شما چیه؟

و سپيده‌دم با دست‌هاي‌ات بيدار مي‌شود.

احمد شاملو

"دو سال پیش، در محلی بسیار دور از آنجا، شبی بی اینکه شمع را خاموش کند خوابش برده بود. وقتی بیدار شده بود آتش همه جا را در خود گرفته بود. خانه ای که در آن با مادربزرگش - که او را بزرگ کرده بود - زندگی می کرد سوخت و خاکستر شد. از آن پس مادربزرگش او را از این شهر به آن شهر می کشاند و با دریافت بیست سنتاوو به بغل این و آن می انداخت تا پول خانه خاکستر شده را در آورد. دخترک به حساب خودش هنوز می بایستی ده سال دیگر هر شب بغل هفتاد مرد بخوابد چون علاوه بر در آوردن پول خانه، می بایست خرح سفر و غذای هر دو و حقوق چهار مرد سرخپوستی را هم که صندلی مادربزرگش را به دوش می کشیدند بپردازد."

بخشی از رمان شاهکار و بیاد ماندنی " صد سال تنهایی"

به نظرتون به جای تنهایی چه واژه ای می تونست ترجمه بهتری باشه واسه solitude ؟

" هیچ چیز در این سیاره یا در این کهکشان نیست که در محدوده مرزهای بخشش نگنجد"

دکتر استس


نظر شما چیه؟

 " هنگامی که دری بسته می شود در دیگری باز خواهد شد ولی ما اغلب در بسته را مدت زیادی با تاسف نگاه می کنیم و در گشوده شده را نمی بینیم."    الکساندر گراهام بل

" تنها به این دلیل که نمی توان به وضوح انتهای جاده را دید، نباید از مسافرتی ضروری اجتناب کرد."  جان اف کندی

" ما خردمندی را بیدار نمی کنیم، باید آن را پس از سفری که هیچ کس نمی تواند به جای ما یا برای ما انجام دهد، برای خود کشف کنیم"  مارسل پروست