بدون مرگ هیچ درسی نیست. بدون مرگ هیچ سیاهی ای نیست تا الماس در آن بدرخشد. افراد آگاه از بانوی مرگ نمی ترسند، اما فرهنگ ما اغلب تشویق می کند که زن اسکلتی را از بالای صخره به پایین پرتاب کنیم، چون او نه تنها ترسناک است، بلکه آموختن شیوه هایش نیز خیلی طول می کشد. جهان بی روح مدام حرکت سریع تر و تندتر و تقلا برای یافتن شعله تابانی را که به نظر می رسد همانی ست که از الان تا ابد خواهد سوخت، تشویق می کند. اما معجزه ای که ما به دنبالش هستیم زمان می برد: زمان برای یافتن آن، و زمان برای حیات بخشیدن به آن.

جستجوی امروزی برای یافتن ماشین حرکت دائمی، با جستجو برای ماشین عشق دائمی، مغایر است. عجیب نیست که افرادی که سعی می کنند عشق بورزند، همانطور که در قصه "کفش های قرمز" می بینیم ( انشالله اونم یه روز می نویسم خداییش دست این خانوم استس و همینطور مترجم خوب کتاب خانوم سیمین موحد درد نکنه با این کتاب فوق العاده شون ) گیج و دستپاچه می شوند و به رقص دیوانه واری دست می زنند که نمی توانند از آن بازایستند، و چون باد از کنار چیزهایی که در اعماق قلب خود بیش از همه دوست دارند، می گریزند.

اما راه دیگری هم هست. راه بهتری هست که ضعف ها، ترس ها، و هوی و هوس های انسانها را در نظر می گیرد. و همانطور که اکثرا در چرخه های رشد فردی رخ می دهدپف اغلب ما درست در همین جاده قرار می گیریم.

اولین مراحل عشق، کشف تصادفی گنج

در تمام قصه هاچیزی هست  که می توان آن را آینه بیماری یا سلامت فرهنگ یا زندگی درونی فرد دانست. همینطور در قصه ها برخی موضوعات افسانه ای هست که می توان آن را به مثابه توصیف مراحل و دستورالعمل حفظ تعادل در جهان های درونی و بیرونی به شمار آورد.

"زن اسکلتی" را می توان قصه ای دانست که حرکت های درون روح فرد را بیان می کند، اما به نظر من این قصه زمانی بیشترین ارزش را داراست که به عنوان رشته ای از هفت وظیفه قلمداد شود که به فرد می آموزند به طرزی عمیق و شایسته به روح فردی دیگر عشق بورزد. این وظایف عبارتند از کشف وجود شخصی دیگر به مثابه نوعی گنجینه درونی، هرچند شاید انسان در آغاز تشخیص ندهد که چه چیزی یافته است. سپس در بیشتر روابط عاشقانه نوبت مرحله تعقیب و گریز می رسد، یعنی زمانی که برای هر دو نفر لبریز از امیدها و ترسهاست. بعد نوبت باز کردن گره ها و فهم جوانب زندگی / مرگ / زندگی رابطه و رشد و تکامل همدردی و دلسوزی لازم برای انجام وظیفه می رسد. بعد نوبت استراحت و اعتماد است، و قابلیت آرامش در حضور دیگری. مرحله بعدی، سهیم شدن در رویاهای آینده و غمهای گذشته است، که آغاز التیام زخم های کهنه در رابطه با عشق است. و سپس استفاده از قلب برای خواندن سرود زندگی نو، و سرانجام به هم پیوستن روح و تن.

وظیفه اول، یعنی کشف گنج را در دهها قصه در سراسر جهان می توان یافت. قصه هایی که به توصیف صید موجودی از ته دریا می پردازند. هرگاه این واقعه زخ می دهد ما می فهمیم که به زودی مبارزه بزرگی میان آنجه در جهان بالا زندگی می کند و آنچه در جهان پایین به سر می برد و اینجا سرکوب شده است، درخواهد گرفت. در این قصه مرد ماهیگیر چیزی بیش از آنچه تصورش را می کرد صید کرده است. او وقتی شروع به جمع کردن تور خود می کند، به خود می گوید: " وای ماهی بزرگ"

او نمی فهمد که ترسناک ترین گنجی را که تا به حال می شناخته از آب بالا می کشد. چیزی را از آب بالا می کشد که هنوز قادر به فهم و درک آن نیست. نمی داند که بعدا باید با آن واقعیت روبرو شود، و بعدا تمام تواناییهاش به محک آزمون گذاشته خواهد شد. از همه بدتر اینکه نمی داند که نمی داند. این وضعیت همه عشاق در آغاز کار است. آنها مثل خفاش کورند.

نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اسفند 1390ساعت 22:50 به دست الهام | |