زن بودن

جومونگ..... هدف والا...... پایه گذاری یک ملت.......اتحاد مردم بیچاره چوسان قدیم..... تاسیس یک امپراطوری تازه.......

و این جمله بانو یومیول: برای پایه گذاری یک ملت تلاش کافی نیست باید فداکاری کرد.

-اگر دوست دارید یا یک غریبه که به صورت تصادفی از هر کجای دنیا ممکن است پیدا شده باشد گفتگو کنید به اینجا بروید. دیروز در این سایت با یک پیرمرد انگلیسی گفتگو می کردم که خیلی جالب بود. ایران و تهران را از توی اخبار این روزها خوب می شناخت و دوست داشت بداند نظر من چیست. می گفت ما اینجا طنزی داریم درباره سیاستمداران که می گوییم می خواهی بدانی سیاستمداران کی دروغ می گویند؟ وقتی دهانشان را باز می کنند.....

- توی کتاب خاطرات پراکنده رجال پهلوی که چاپ همینور است حکایتی نوشته بود که خوشم آمد. نوشته بود زمانی چهل دزد به شهر کاشان حمله می کنند و حسابی می زنند و می کشند و می دزدند و می روند. یکی می گوید شما چهل هزار نفر مردم کاشان بودید و از پس چهل دزد برنیامدید؟ جواب می دهند آن چهل دزد با هم بودند و ما چهل هزار مردم جدا از هم.

- مانده ام با اینهمه دوست داشتن چه کار می توان کرد. اینهمه دوست داشتن را توی چه قالبی می توان ریخت. آیا آتش این دوست داشتن با نزدیکی بیشتر کمی خنک می شود؟ با نزدیک تر و نزدیک تر و نزدیک تر شدن..... با یکی شدن و حل شدن و نابود شدن؟ چه خوب نابود شدن و ویران شدن و ققنوس وار سر برآوردن را می دانم!

- خواب مجسمه گلی بزرگی را می دیدم که ناگهان ترک برداشت و یک لایه از رویش خرد شد و ریخت زمین و از زیر این لایه، یک مجسمه دیگر بیرون آمد.... شکل و شمایلش همان بود و فقط یک لایه کوچکتر شده بود اما این، آن مجسمه نبود.... 

- آن دوستم که در یک پست برایش نوشتم که صبر کند تصمیم خودش را گرفته. تصمیم گرفته صبر نکند. کاری از دست من بر نمی آید و حتما خودش بهتر صلاح خودش را می داند. موفق باشی دوست من.

- همینجوری علکی احساس پیر شدن می کنم. حس می کنم دیگر مثل سابق ها توان گرفتن تصمیم های بزرگ و استقبال از چیزهای تازه و شروع های تازه را ندارم. همه اینها به اضافه محافظه کاری بیش از حد یعنی همان پیر شدن...

- ممکن است راهی به آدم نشان داده شود که به سراب منتهی شود. ممکن است به خاطر ترسهای خودمان یا بدبینی یا تجربه های بد قبلی مطمئن باشیم که آن تصویر قشنگ یک سراب است اما به هر حال سراب را آب دیده ایم و باید با امید به سمتش برویم. سراب هم اگر قسمت ماست دوستش داریم.

- شده گاهی حس کنید همه دنیا باید به شما حسودی کنند؟

- تعداد زیادی از دوستانم به این نتیجه رسیده اند که باید بروند. هر روز از رفتن حرف می زنند از اینکه دیگر اینجا جای ماندن نیست و باید جانمان و ته مانده عزت و غرور و انسانیتمان را برداریم و برویم. بازار IELTS و اینجور مدرکها هم باید داغتر شده باشد. به هر حال هنوز با تمام سختی ها و زشتی هایش زندگی در جریان است و گاهی هم این وسطها سر بزنگاه زیباییهایی نشان می دهد. چند روز پیش داشتم از غصه دق می کردم. خبرهای بد لحظه به لحظه می رسید و حس می کردم دارم زیر آوار رنجهای این چند روز می شکنم. در لابلای تمام این تلخی ها توی صف نهار ایستاده بودم و داشتم درد را مزمزه می کردم که ناگهان یک پروانه سفید لطیف که بالهایش مثل تور لباس عروس نرم و لطیف و دلربا بود آمد سمت صورتم و دوری زد و چرخید و چرخید و بعد رفت نشست روی یک گل درست روبروی من. در لحظه غصه ها کنار رفت و این جمله استاد توی گوشم پیچید و آرامم کرد.... " امیدوار باشید"... امیدواریم. امیدوار به لطف خدا که تنها کافران مایوس می شوند.

- توی کتاب صد سال تنهایی که بواقع یک شاهکار است داستانی هست که یک روز در ماکوندو اعتصاب می شود. کارگران شرکت موز اعتصاب می کنند و تصمیم می گیرند علیه دولت شورش کنند. حدود سه هزار نفر در میدان شهر جمع می شوند. ناگهان نیروهای حکومتی می آیند و همه را به رگبار می بندد و کلا همه سه هزار نفر را می کشند. و جنازه ها را با قطار از شهر می برند. اتفاق خاصی که می افتد این است که چون همه شاهدان مرده اند کسی نمانده که بداند در آن تاریخ تعدادی آدم کشته شده اند و دولت اعلام می کند اصلا کسی در آن روز آنجا نبوده و هیچ گلوله ای شلیک نشده و خونی هم از دماغ کسی نیامده. جنازه ها هم که دور دور شده اند. حتی در کتاب های تاریخ می نویسند که در آن روز جشنی در شهر برقرار بوده. انقدر این موضوع را خوب تبلیغ می کنند که همه باور می کنند و تنها بازمانده آن اتفاق را که بدن نیمه جان خود را از لابلای جنازه های قطار بیرون کشیده و زنده مانده همه دیوانه می پندارند..... همه جا می گویند کسی هست که خیال می کند در میدان شهر سه هزار نفر اعتصاب کرده اند و همه شان هم کشته شده اند و بعد می خندند و آخرش هم می گویند اصلا مردم ماکوندو اهل این حرفها نیستند و بعدها هم گفته می شود که اصلا شرکت موز اینهمه کارگر نداشته و کلا حدود ده بیست نفر بیشتر آنجا کار نمی کرده اند. الان بعضی ها حال آن دیوانه را دارند. تاریخ را برنده ها می نویسند و این طنز تلخی ست به خصوص اگر برنده هیچ شرفی نداشته باشد.

معاونش رو صدا زد. بهش گفت درو ببند. معاون درو بست. گفت کراواتت رو باز کن. معاون کراواتش رو باز کرد. بهش گفت کتت رو دربیار. معاون کتش رو در آورد. بهش گفت پیرهنت رو هم در بیار. معاون در آورد. همینطور دونه دونه لباسها در اومدن تا فقط یه لباس زیر باقی موند و معاون بدون اعتراض هر کاری مدیرش می گفت انجام می داد (تمام این سالها این کارو کرده بود)....... مدیر ناگهان ساکت شد.....پی به حقیقت تلخی برده بود.... به معاونش گفت:"...و اگه من ازت بخوام تو به درآوردن همه لباسها ادامه میدی؟" معاون خجالتزده سکوت کرد....

مدیر به معاونش گفت از اتاق بره بیرون. ولی قبل از اینکه بره ازش یه سوال پرسید. گفت: به نظرت کدوم یکی از ما پست تریم؟ من که این درخواست رو ازت کردم یا تو که به درخواست من عمل کردی؟

تلخ است کسی را دوست بداری و بعد از اینهمه سال ادعا.... ببینی حتی قادر نیستی به او بفهمانی که دوستش داری....

تلخ است اینکه دستش را گرفتن محال باشد....تلخ است که در مکالمه هایت قادر به کنترل لرزش صدایت نباشی و باز هم او نداند و گمان هم نبرد که لرزش صدایت از اوست...

تلخ است که هر لحظه شب و روز به او فکر کنی و مطمئن باشی که لیاقتش را نداری و باز هم عاشقی دست از سر پر از منطقت برندارد....

تلخ است که هزار نشانه برای امید داری و هزار بهانه برای گفتگو و باز آن حرف به زبانت نمی آید...دوستت دارم... سخت ترین حرف است. این از غرور است؟ از ترس است؟ از چیست؟ احساس می کنم بزرگترین نقطه ضعف هایم رو شده اند....

تلخ است همه چیز این روزها تلخ است. از عاشقی گرفته تا همه چیز....

پرسفنه (persephone) دختر دیمیتر و زئوس است. دیمیتر خدابانوی غلات و کشاورزی ست و زئوس پادشاه خدایان المپ است که هم دایی و هم پدر پرسفنه است. هادس نیز دایی پرسفنه است که عاشق او شده و می خواهد با او ازدواج کند. اما می داند که دیمیتر مادر قدرتمند پرسفنه با این ازدواج موافقت نخواهد کرد. زیرا هادس خدای دنیای زیرین است... خدای مرگ.... و اگر پرسفنه عروس او شود ملکه دنیای زیرین خواهد شد و برای همیشه باید به سرزمین مردگان برود. دیمیتر و پرسفنه رابطه ای قوی با یکدیگر دارند و نه پرسفنه طاقت دوری مادر را دارد نه مادر طاقت دوری پرسفنه را. هادس برای رسیدن به مقصود به کمک زئوس نقشه شومی می کشد و دختر ساده لوح را فریب می دهند و به جهان زیرین می کشانند. مدتی بعد مادر خبردار می شود و به انتقام بر میخیزد. دیمیتر  از تمام قدرتش استفاده می کند و زمین را دچار خشکسالی می کند. زئوس و هادس مجبور به تسلیم به خواست دیمیتر می شوند و پرسفنه را به مادر بر می گردانند. اما هادس باز هم نقشه ای طراحی می کند و با فریب پرسفنه، کاری می کند تا دختر هر سال سه ماه را بالاجبار به دنیای هادس برود و ملکه دنیای مردگان باشد.....

این داستان ظرافت ها و زیبایی های بسیاری دارد ولی ابعاد روحی پرسفنه بسیار جالب توجهند. پرسفنه از خودش اختیاری ندارد و تابع مادر و بعدا شوهر خود است. یعنی او همیشه دنبال موجودی قوی ست که به او تکیه کند. پرسفنه ساده است و راحت فریب می خورد. پرسفنه انعطاف پذیر است و خود را با هر شرایطی می تواند وفق دهد. به طور مثال به همان اندازه ای که در دنیای مادر یک سوگلی است در دنیای زیرین هم به یک ملکه تبدیل می شود. تبعیت و گوش به فرمان بودن او در کنار معصومیت و پاکی او و انعطاف پذیری بیش از حدش او را جذاب می کند. او تنها کسی است که قادر است بدون محدودیت بین دنیای زندگان و مردگان رفت و آمد کند.

پرسفنه ها جذابند و خیلی ها دلشان می خواهند تا او را تصاحب کنند اما عیب هایی هم در این الهه معصوم وجود دارد. او به خاطر تمام خصلت هایی که در بالا گفته شد فاقد حس مسئولیت پذیری ست. از نظر پرسفنه همه چیز به مادر بر میگردد. همه اتفاقات زندگی به نوعی به مادر یا قدرت دیگری که نقش پرابهت مادر را بازی می کنند بر می گردد. او همیشه شکایت می کند و معتقد است هر مشکلی دارد به خاطر این است که مادرش اشتباه کرده یا خوب مراقب او نبوده است. به نوعی او همیشه فرافکنی می کند و هرگز حاضر نیست بپذیرد که خودش در قبال زندگیش مسئول است. عیب دیگر پرسفنه همان انعطاف پذیری بیش از حد اوست. این خصیصه که در شرایطی به عنوان یک خصیصه مثبت تلقی می شود به علت شدت زیادی که دارد گاهی باعث می شود او به یک موجود بی اراده و بی شکل تبدیل شود که به دیگران و به خصوص به قدرت برتر زندگی اش این اجازه را می دهد تا او را اداره کند و مستبدانه راه را نشانش دهد. خصلت بد دیگرش ساده لوحی و زودباوری اوست....

در کنار تمام خصیصه های خوب و بدش، پرسفنه اسطوره ای بسیار قوی ست. او خصائل آب را دارد. روان، جاری، بی شکل اما قوی.... آب همیشه در پس فراز و نشیب ها راه را پیدا می کند و صرفنظر از چاله ها و دره ها در نهایت به دریا می رسد.....

پی نوشت: یک خصلت بارز پرسفنه را یادم رفت بگویم. به شهود پرسفنه همیشه می توان اعتماد کرد. حسش به او دروغ نمی گوید و همیشه حسی تصمیم می گیرد....

- در انگلستان یک مقام بلند پایه به خاطر فاش شدن رسوایی مالیش مجبور شده استعفا بدهد و استعفای وزیر باعث سست شدن موقعیت نخست وزیر شده است. رسوایی مالی ایشان این بوده که از کمک هزینه مسکن دولت استفاده می کرده در حالیکه در خانه خواهرش سکونت داشته...... خیلی لوسه. نه؟

- در پست قبلی، دوستی نوشته: صبر کند تا چه چیزی تغییر کند؟ برایش نوشتم: صبر کند تا خودش تغییر کند.....

- هیچ دقت کرده اید شرکت مخابرات این روزها چه پولی از اینهمه اس ام اس در می آورد؟... و هیچ دقت کرده اید توی این هیر و ویر قیمت نان هم دو برابر شده است؟ در عوض بعضی ها تا صبح توی خیابان ها رقصیده اند و صد البته منتظر معجزه نیستند بلکه از این فرصت چند روزه می خواهند نهایت استفاده را ببرند. شادمانی، رقص و عشق بزرگترین چیزی ست که در تمام این سالها از ما دریغ شده است.

- اگر وقت داشتید این مطلب آقای شهیر و سایر مطالب سایتش را بخوانید جالب است.

- در پست بعدی درباره روحیه عمومی مردم ایران از دید خودم خواهم نوشت.

- وبلاگ آقای قدوسی هم خالی از لطف نیست.

آن روز که آمدی گفتی فلان همکار ازم خواستگاری کرده است و پسر خیلی خوبی ست و ... تنها و تنها مشکلش این است که خانواده اش با مهریه بالای پیشنهادی من موافقت نمی کنند و برای اینکه هم حال او را گرفته باشی هم خودت را از بلاتکلیفی دربیاوری بلافاصله خواستگار دیگرت را قبول کردی که بی چون و چرا مهریه بالا را قبول کردند و ظرف چند روز به عقدش در آمدی و توی شرکت شیرینی پخش کردی.... فکر می کردم داری اشتباه می کنی...

آن روز هم که بر  خلاف نظر مشاور که معتقد بود در این شرایط روحی ای که هستی نباید ازدواج کنی بلکه باید مدتی روی خودت و اعتماد به نفست کار کنی و وقتی مشکلت با خودت حل شد به ازدواج فکر کنی، تو تصمیم گرفتی در سریع ترین زمان ممکن ازدواج کنی... فکر می کردم داری اشتباه می کنی...

آن روز هم که نمی خواستی زمان نامزدی داشته باشی و خیلی سریع با همان خواستگار فی الفورت عقد کردی... به نظرم اشتباه می کردی....

امروز هم که در دوره عقد به این نتیجه رسیده ای که نمی توانی با او زندگی کنی و سختگیر است و با سر کار رفتنت و ماموریت رفتنت و دکترا گرفتنت مخالف است در حالیکه اولش ابدا همچین چیزی را نشان نمی داده و تنها راه طلاق است... باز فکر می کنم اشتباه می کنی....

مرا ببخش که همه ش فکر می کنم داری اشتباه می کنی. اصلا چرا خودم را در جایگاه قضاوت می بینم بگذار به حساب اینکه حس می کنم خواهر کوچکترمی و نگرانت هستم....

آن روز فکر می کردم این پسر همکارمان خیلی به تو می آید و مهریه انقدرها هم چیز مهمی نیست که انقدر روی مبلغش پافشاری کنی. مهریه، بودنش خوب است. کمش هم خوب نیست اما چانه زدن روی کم و زیادش از هر طرف که باشد اصلا قشنگ نیست. آن روز فکر می کردم این پسری که ناگهانی آمده خواستگاریت خوب نمی شناسی و داری از سر ناچاری قبول می کنی و شاید می خواهی ثابت کنی که تو فرصت انتخاب داشته ای و این فرصت را به رخ طرفت می کشی... حالا این همکارمان هنوز میزش به تو چسبیده و حتما گاهی فکر میکنی کاش او همسرت شده بود....

آن روز فکر می کردم و هنوز هم فکر می کنم ازدواج مثل تاسیس یک نهاد است. این نهاد مهمی که قرار است درازمدت باشد نمی تواند با سرعت و عجولانه شکل بگیرد. به نظرم تمام مراحل عرفی ازدواج در ایران لازم است. آشنایی و دوستی و رفت و آمد و نامزدی و عقد... همه اش بایددر جای خودش قرار داشته باشد و اگر قرار بود نهادی اشتباهی شکل بگیرد چه بهتر در همان اوایل به هم بخورد...

و امروز هم که غرور دخترانه ات در اوج خودش است و برایت سنگین است امر و نهی شوهر گوش کنی و تابع باشی و از دکترا صرفنظر کنی و ماموریت خارج و داخل نروی و حتی با شوهر خواهرت صمیمی حرف نزنی و موهایت را تو بگذاری.... حالا که حرف زور برایت سنگین است و با کشیدن پای پدر و برادرت به وسط جنگی که با شوهرت راه انداخته ای می خواهی قدرت نمایی کنی و راحت از کلمه "طلاق" استفاده می کنی ... باز هم می گویم... صبر کن دوست من.....

درست یا غلط تصمیمی گرفته ای و پیمانی بسته ای. ایمان دارم که ایستادگی و تحمل رنج برایت از جا زدن و فرار کردن بهتر است.... امتحان کن! ارزشش را دارد!

چند روز پیش حاج خانم مامان را اتفاقی در جایی دیده است و بسیار ابراز خوشوقتی کرده از دیدنش و کلی حال مرا پرسیده و بعد تعریف کرده که پسرش مدیر عامل شرکت خودش است و قطعات خودرو می زنند و حسابی کارش گرفته و تنها مشکلش این است که یک دختر خوب برایش پیدا کنند، و علیرغم اینکه خانواده خیلی مذهبی هم  هستند حالا حتما مهم نیست دختره چادری باشد و آن یکی عروسشان هم چادری نیست و ....

همه این حرفها را زده و از مامان آدرس گرفته و گفته حتما مزاحم می شویم و آخرش یک چیزی پرسیده که خیلی جالب است... اصرار داشته بداند آیا من زیر سی سال هستم یا سی سال را رد کرده ام.... تصور کن مثلا بیست و نه سال و یازده ماه برایش قابل قبول است چون به سی نرسیده ولی سی سال و یک ماه خوب دیگر نمی شود و دختر سی ساله رسما ترشیده است و زشت است به فک و فامیل بگویند عروسشان سی ساله است .... به مامان گفتم خوب می گفتی بیست و نه سال و چند ماه دارد بعد اگر اصرار می کرد چند ماه می گفتی بیست ماه مثلا....

حکایتی ست این خاله زنک بازی های ما ایرانی ها. اینکه اصرار دارند حتما دختر از پسر کم سن تر باشد چه حکمتی دارد نمی دانم و اینکه یک نفر را با معیار سنش سنجیدن خیلی جالب است. و از آن جالب تر اینکه بالا رفتن سن خیلی فاجعه است و اصلا نمی شود به حساب این گذاشت که خوب این دختر با تجربه تر است و پخته تر است و لابد عاقل تر است بلکه فقط می توان گفت ترشیده است....

 2- کلی از این در و آن در حرف می زند تا صحبت را می کشاند به دوست قدیمی اش که بعد از سالها او را دیده و هم صحبت شده اند و از شوهر و بچه هایشان گفته اند و گفته اند تا موضوع صحبت کشیده شده است به من که یک زمانی یک بار مرا دیده بوده است... پرسیده الهام ازدواج کرده آیا؟ گفته است نه... سنم را پرسیده و بعد که دانسته، کلی توی گنجینه اش گشته تا یکی پیدا کرده که دو سال از من بزرگتر است و فقط همین.... یعنی آن پسر جز اینکه دو سال از من بزرگتر است و البته خیلی پولدار است مشخصه دیگری نداشته که خیلی مهم باشد و حالا می خواهد نظر مرا بداند..... چی باید بهش گفت.....تفاهم و درک و حس دوست داشتن و ... رسما کشک....

 3-این یکی حالا خیلی خانواده روشنفکری دارد. تازه با ما فامیل شده است و مرا در مهمانی عروسی دیده اند و پسندیده اند. پسره چهار سال از من کوچکتر است فوق لیسانس دارد و سربازی نرفته است و پول و پله ای هم ندارد که حالا زیاد مهم نیست. ولی نکته جالبش این است که از آن پسر سوسول هایی ست که می دهد موهایشان را فشن خفن درست می کنند و بلوتوث بازی می کنند و اهل کار نیستند و رقصشان هم خیلی خوب است. همان یک باری که من دیدمش تنها چیزی که عمرا به ذهنم نمی رسید این بود که از من خوشش بیاید که تیپم ساده است و فشن مشن حالیم نیست. یکجوری پیغام پسغام فرستاده اند نظر مرا بدانند. 

4- چهارمی را نمی نویسم حوصله تان سر می رود این را هم نوشتم که بدانید بقیه زیاد دارد و من هم کلی خواستگار دارم و همه شان از این دست....

5- می گویند تعبیر کفش توی خواب زن، شوهر است. اگر کفش را نماد شوهر بگیریم جالب است که من توی کفش خریدن هم مشکل دارم همیشه. کفش های موجود در بازار هیچوقت توجهم را جلب نمی کند هیچوقت کفش مناسبم را پیدا نمی کنم و همیشه از سر ناچاری چون کفش قبلی پاره شده است می روم کفش می خرم جز این بار آخر که یک جفت کفش دست دوم خارجی خریدم. خیلی گران تر از نوهای ایرانی خریدمش ولی ازش راضیم....

نیاز دارم اینها را یک نفر بهم بگوید. از قبل می دانستم این اتفاق قرار است بیفتد این را هم می دانستم که اتفاق خوبی خواهد بود در مجموع اما مثل همه آدمهایی که عادت می کنند و به شرایط فعلی خو می گیرند و تغییر نمی خواهند من هم دلهره دارم و قلبا مقاومت می کنم در برابرش.....

بالاخره تصمیم نهایی گرفته شد و قرار است من از پیش دن کورلئونه بروم پیش همان مدیر کچلی که قبلا ذکرش رفت. صمیمیت دن کورلئونه در این روزهای اخیر و تعریف و تمجیدهایش از شخصیت قوی من که می تواند با هر شرایط جدیدی خو بگیرد و آنجا ممکن است خیلی بهتر باشد و اگر بدی ای دیده ایم ببخشیم و .... بی دلیل نبود.

راستش خوب با دن کورلئونه خو گرفته بودم اما تغییر جوهره همه چیز است. همه پدیده های عالم تغییر می کنند که اگر جز این بود می پوسیدیم در یکنواختی روزهایمان. تغییر تمام آن چیزی ست که همیشه می طلبم و قطعا یک تغییر اینطوری جانی تازه به من خواهد داد اما خوب.....